دوگانه برای تکلیف حرکتی را توضیح دهند (66).
نزدیک ترین مطالعه به پژوهش ما، به لحاظ روش شناسی، مطالعه Chiu و همکارانش در سال 2013 است. ایشان دریافتندکه در بیماران مبتلا به کانکاشن مغزی، ضمن راه رفتن دو تکلیفی، تغییرپذیری هم آهنگی بین مفصلی زانو-مچ پا در فاز استنس و ران-زانو و زانو-مچ پا در فاز سویینگ راه رفتن برای هر دو اندام افزایش می یابد. آنها نتیجه گرفتندکه افزودن بار شناختی در بیماران مبتلا به کانکشن مغزی می تواند منجر به افزایش تغییرپذیری گردد. آنها عنوان کردند که بالاتر بودن تغییرپذیری هم آهنگی بین مفصلی در پایی که فرد روی آن تکیه دارد (پای استنس) در بیماران مبتلا به کانکاشن نسبت به افراد سالم، می تواند عاملی برای بروز عدم تعادل راه رفتن دو تکلیفی در این گروه از بیماران باشد. به همین ترتیب افزایش تغییرپذیری هم آهنگی بین مفصلی در اندام در حال سویینگ در این بیماران می تواند توجیه کننده انحرافات بیشتر این افراد در هنگام راه رفتن دو تکلیفی یا عبور از موانع باشد که می تواند آنها را در معرض زمین خوردن قرار دهد (99).
متفاوت بودن یافته های مطالعه Chiu و پژوهش پیشِ رو ممکن است به دلیل تفاوت اساسی عوامل آسیب زا در دو گروه مورد مطالعه باشد. در بیمارانی که از کانکاشن مغزی رنج می برند اختلال کنترل حرکت و شناخت هر دو براثر اختلال در عملکرد مغز بروز می کنند حال آنکه پدیده سالمندی بر تمامی ساختارهای بدن،کم و بیش، تاثیر می گذارد. افت عملکرد سیستم عصبی اعم از مرکزی و محیطی (اختلال شناخت، کاهش حس بینایی، حسی-پیکری و دهلیزی)، سیستم عضلانی اسکلتی (مثل ضعف عضلانی، افت شدید دامنه ی حرکتی، گشتاور و توان در مفاصل اندام تحتانی) و سیستم قلبی-تنفسی در نتیجه روند پیر شدن از جمله عواملی هستند که می توانند بر کیفیت راه رفتن در سالمندان موثر باشند. این احتمال وجود دارد که مجموع این اختلالات به نحوی متفاوت از اختلالات صرفاً مرکزی، سیستم لوکوموتور فرد را تحت تاثیر قرار دهند (14).
هرچند وجود مقادیری از تغییرپذیری برای تطابق موفقیت آمیز حرکت با مقیدکننده های بیرونی لازم است، اما تغییرپذیری ناکافی یا بیش از حد طبیعی می تواند زمینه ساز خطرات و آسیب های باشد که موجب تغییر الگوهای کنترل حرکت می شوند (100). برای آنکه فرد بتواند راه رفتن ایمنی داشته باشد باید بتواند در پای حمایت کننده (استنس) کنترل تعادل روباست داشته باشد و در همین حین از کنترل دقیق تراژکتوری دیستال در پای در حال سوینگ برخوردار باشد (101). افت تغییرپذیری هم آهنگی بین سگمانی در روابط بین سگمانی ساق-پا ی هر دو طرف بر اثر اعمال بار شناختی بر راه رفتن، ممکن است در جوانان سالم که قدرت تطابق پذیری زیادی با اغتشاشات درونی و بیرونی دارند آسیبی ایجاد نکند اما این احتمال وجود دارد که در سالمندان خطر زمین خوردن ضمن راه رفتن دوتکلیفی و آسیب هاب متعاقب آن را افزایش دهد. این مساله به ویژه در سالمندانی که سابقه زمین خوردن دارند اهمیت بیشتری می یابد زیرا همانطور که پیش تر گفته شد این افراد نسبت به سالمندان بدون سابقه زمین خوردن بطور کلی دچار کاهش تغییر پذیری بین سگمانی ضمن راه رفتن می شوند.
از آنجا که در نتایج این پژوهش تفاوت معنی داری در MARP هم آهنگی بین سگمانی مشاهده نشد بر اساس این یافته ها نمیتوانیم درباره رفتار دینامیک فاز بحثی بنماییم.
 نکات کلینیکی:
1. از آنجا که بسیاری از فعالیت های روزانه مستلزم راه رفتن دوتکلیفی هستند و این شرایط می تواند راه رفتن آن ها را دستخوش ناپایداری کند، پیشنهاد می شود که تمریناتی که بر اساس پارادایم راه رفتن دوتکلیفی طراحی و اجرا می شوند در برنامه های درمانی پیشگیری از زمین خوردن سالمندان گنجانده شوند.
2. یافته های ما نشان دادند که اعمال بار شناختی می تواند منجر به کاهش تغییرپذیری هم آهنگی بین سگمانی ساق-پا شود. بر این اساس پیشنهاد می شود که در طراحی تمرینات پیشگیری از زمین خوردن نگاه ویژه ای به هم آهنگی بین این دو سگمان و ساختار های اطراف مچ پا معطوف گردد.

5-1-3 تاثیر سرعت راه رفتن بر تغییرپذیری و دینامیک فاز هم آهنگی بین سگمانی
یافته های ما در زمینه تاثیر سرعت راه رفتن بر تغییرپذیری هم آهنگی بین سگمانی نشان داد که کند راه رفتن نسبت به راه رفتن با سرعت های دلخواه یا تند، به طور قابل توجهی تغییرپذیری را افزایش می دهد؛ حال آنکه بین تغییرپذیری هم آهنگی بین سگمانی در سرعت های تند و دلخواه تفاوت معنی داری مشاهده نگردید. هر چند مطالعاتی وجود دارند که بیان می کنند راه رفتن با سرعت های پایین تر و بالاتر از سرعت معمول فرد می توانند باعث افزایش تغییرپذیری گام به گام راه رفتن شوند اما اکثریت مطالعات در این زمینه موید بالاتر رفتن تغییرپذیری بر اثر راه رفتن کند می باشند. Hicheur در سال 2006، بیان کرد که تغییرات هم آهنگی درون اندامی با تغییرات در سرعت راه رفتن مرتبط است (102). بطور اخص نتایج مطالعه Chiu و همکارانش در سال 2012 نشان دادند که راه رفتن آهسته بطور معنی داری تغییرپذیری هم آهنگی را افزایش می دهد. آن ها دریافتند که سرعت راه رفتن تاثیر قابل ملاحظه ای بر تغییرپذیری هم آهنگی بین مفصلی ران-زانو داشته است. آنها نشان دادند که در جوانان تنظیماتی که هنگام راه رفتن با سرعت های مختلف ایجاد می شود عمدتاً از طریق تغییر در فاز نسبی زوایای بین مفصل ران و زانو به وقوع می پیوندد. اگر چه در این مطالعه به لحاظ تاثیر سرعت بر تغییرپذیری هم آهنگی بین مفصلی تفاوت برجسته ای بین جوانان و سالمندان مشاهده نگردید، ولی آن ها ادعا کردند که به نظر می رسد هنگامیکه جوانان با سر عت های کندتر و تندتر راه می رفتند، قادر بودند برای حفظ تطابق های متناسب با سرعت راه رفتن، تغییرات بیشتری را در الگوی هم آهنگی شان به وجود بیاورند. آن ها بیان کردند که تغییر سرعت راه رفتن می تواند الگوهای کنترل حرکت مختلفی را در جوانان و سالمندان ایجاد کند. چنین به نظر می رسد که سالمندان در به کارگیری الگوهای هم آهنگی مختلف در پاسخ به تغییرات تکلیف حرکتی با دشواری مواجهند. این یافته با فقدان پیچیدگی کنترل حرکت در اثر پدیده سالمندی مشابهت دارد (76).
هرچند مطالعات نشان داده اند که تغییرپذیری کم می تواند دال بر ضایعات ناشی از استرس های مکرر بر ساختارهای آناتومیکی بدن باشد (100)، اما تغییرپذیری بیش از حد نیز می تواند موجب اختلالاتی شود که الگوی کنترل حرکت را تغییر می دهند.
یافته ی جدیدی که در پژوهش حاضر به دست آمده است مربوط به رفتار دینامیک فاز هم آهنگی می باشد. ما دریافتیم که سرعت های متفاوت اثر خود را بیشتر در روابط بین سگمانی ران-ساق و لگن-ران نشان می دهند که به نحوی که سرعت تند راه رفتن منجر به هم فاز تر شدن روابط بین سگمانی ران-ساق و لگن-ران می گردد، حال آنکه راه رفتن با سرعت آهسته رفتار این سگمان ها را بیشتر به سمت غیر هم فاز شدن سوق می دهد.
 نکات کلینیکی
1. از آنجا که در بسیاری از فعالیت های روزانه لازم است که افراد با سرعت هایی تندتر یا کندتر از سرعت عادی شان راه بروند و براساس یافته های این مطالعه و مطالعات پیشین می توان گفت که این سرعتها می توانند شرایط چالش برانگیزی را برای سالمندان ایجاد کنند،‌ پیشنهاد می شود که در کلینیک نیز از سرعت های مختلف راه رفتن به منظور تسهیل و کسب هم آهنگی درون اندامی سازگارانه برای بهبود راه رفتن سالمندان استفاده کرد.
2. برای اینکه افراد سالمند بتوانند در فعالیت های روزمره ای که احتیاج به راه رفتن به سرعت های مختلف دارند (مانند زمانی که فرد برای رسیدن به اتوبوس یا پاسخ دادن به تلفن عجله دارد، یا زمانیکه ضمن راه رفتن مشغول صحبت با شخص دیگر یا حمل اشیا میباشد ویا برای تفریح آهسته تر از معمول گام بر می دارد) با حداقل خطر عدم تعادل یا زمین خوردن مواجه شود، بر پیشنهاد می کنیم که به عملکرد و هم آهنگی بین سگمان های پروگزیمال تر اندام تحتانی یعنی روابط بین سگمانی لگن-ران و ران-ساق و مفاصل ران و زانو توجه ویژه ای معطوف گردد. پیشنهاد می شود در تمرین درمانی این افراد تمرینات هم