درمانی باعث کاهش چشم گیری در وقوع FN خواهد شد.(28)
5-مطالعه ای توسط V.S.Nasim و همکاران در سال 2008 بر روی 104 کودک مبتلا به ALL جهت بررسی وضعیت بهداشت دهانی این بیماران طی شیمی درمانی انجام شد و مشاهده گردید که در اکثر این کودکان التهاب لثه متوسط ٬ حساسیت در مفصل فکی٬ موکوزیت دهانی و DMFT بالا وجود دارد.سابقه ی بوی بد دهان قبل از تشخیص ALL نیز به عنوان یک یافته ی غالب در این بیماران وجود داشته است(29)
6-در مطالعه¬ای توسط Carin M.J. potting و همکاران که در سال 2008 در کشور هلند انجام گرفته عنوان شده است: اغلب بیماران مبتلا به انواع بدخیمی¬ها که تحت شیمی¬¬درمانی قرار گرفته¬اند، موکوزیت دهانی را به عنوان ناتوان¬کننده¬ترین عارضه تجربه¬ کرده¬اند. در نتیجه¬ی این عارضه، کیفیت زندگی این بیماران تحت تأثیر درد، عفونت، سوء تغذیه و نقص عملکرد دهان قرار گرفته و علاوه بر آن٬ این عارضه از مهمترین علل تأخیر در ادامه¬ی درمان و کاهش دوز داروها طی درمان سرطان محسوب می¬شود٬ پس پیشگیری و درمان موکوزیت دهانی به اندازه¬ی درمان سایر عوارض از جمله خستگی، تهوع، استفراغ و … اهمیت دارد. در مطالعات جهانی، انجام مراقبت¬های دهانی معمول، رایج¬ترین و اصلی¬ترین مداخله جهت پیشگیری از ایجاد یا پیشرفت عارضه موکوزیت بوده اگرچه که هنوز هم استانداردهای بهداشت دهانی به طور جدی اجرا نمی¬شود.(6)
7-در تحقیقی Takehiko Mori و همکاران در سال 2008، میزان اثر بخشی شستشوی دهانی مکرر را در کاهش اثرات سیتارابین ترشح شده در بزاق در بیماران تحت پیوند سلولهای بنیادی خونی بر روی شدت موکوزیت حاصل از درمان بررسی کردند.سیتارابین یکی از اجزای اصلی داروهای مصرفی در این بیماران بوده که به علت دوز بالای استفاده، مقداری از آن از طریق بزاق ترشح شده و منجر به افزایش شدت موکوزیت می شود.مطالعه بر روی 50 بیمار به عنوان گروه مورد و35 بیمار به عنوان گروه شاهد انجام شد و نتایج نشان داد که وقوع موکوزیت گرید 3-2 و 3 به میزان چشمگیری در گروه مورد کاهش یافت.(30)
8- در یک مطالعه ی آینده نگر کنترل شده طی 13 ماه روی 96 کودک و نوجوان 1 تا 16 ساله که تحت درمان ضد سرطان برای ALL بودند،عده ای از بیماران که پروتکل پیشگیری روزانه را به صورت الف- محدود کردن پلاک باکتریایی.ب-استفاده از دهانشویه با یک محلول غیر الکلی کلر هگزیدین 12/0% و ج-استفاده موضعی از بتادین و به دنبال آن غرغره و بلع نیستاتین500000 واحد دریافت می کردند، در مقایسه با گروه شاهد پیشرفت چشمگیری در بهداشت دهان داشتند و همچنین کاهش قابل ملاحظه در موکوزیت درجه دو و کاندیدوزیس دهانی نشان دادند.(2)
9-در مقاله¬ای كه در سال 2007 در كشور برزیل توسط Estevam Carlos de oliveria Lula و همكاران انجام شد، بررسی مقایسه¬ای 2 نوع پروتكل شیمی درمانی بر روی میزان بروز ضایعات دهانی ناشی از شیمی درمانی انجام شد كه در نهایت تفاوت معنی داری در كاهش یا افزایش میزان تظاهرات دهانی مشاهده نشد. این طرح بر ایجاد ضایعات دهانی به دنبال شیمی درمانی و كاهش كیفیت زندگی بیمار در اثر سوء تغذیه، درد، عفونت و … تاكید دارد.(31)
10-در مطالعه ای توسطLeao Pereira Pinto و همکاران در سال 2006 در كشور برزیل روی دو گروه، شامل گروه مورد 23 نفری و گروه شاهد 10 نفری ، اثر محلول کلرهگزیدین گلوکونات %12/0بر وضعیت دهانی مبتلایان به ALL بررسی شده و نتایج به دست آمده نشان داد که تظاهرات دهانی در گروه مورد کاهش داشته است.(32)
11-در مطالعه¬ای که توسط R.sierra و همکاران در سال 2006 در کشور اسپانیا انجام شد، میزان اطلاعات، عملکرد و نگرش پرستاران نسبت به رعایت بهداشت دهان در افراد بستری در بخش ICU بررسی گردیده. در این مطالعه 59 پرسشنامه 27 قسمتی در بخش¬های ICU بیمارستان¬های مختلف در 7 کشور از جمله اسپانیا، یونان، فرانسه، بلژیک و ترکیه توسط افراد داوطلب که اکثراً پرستاران بوده¬اند تکمیل گردید. نتیجه نشان داد که عموم پاسخ¬دهندگان از ایجاد VAP (ventilator associated pneumonia) در اثر میکرواسپیراسیون آگاه هستند اما درصد زیادی از آنها انجام مراقبت¬های دهانی را امری دشوار تلقی می¬کنند. در این مقاله عنوان شده که اولین عمل جهت ارتقاء بهداشت دهان، کاهش تشکیل پلاک دندانی و کاهش تجمع دبری¬های دهانی- حلقی بوده که محیطی ایده¬آل جهت رشد میکروارگانیسم¬های پاتوژن ایجاد کرده و موجب موکوزیت، جینجیویت و … خواهد شد علاوه بر آن٬ این مراقبتها با بهبود بهداشت دهان سبب کاهش چشمگیری در وقوع پنومونی خواهد شد.
بدون در نظر گرفتن کمبود امکانات به عنوان مانع اصلی در انجام این مراقبتها، ایجاد روشهای جدید و ابتکاری در مراقبتهای دهانی می¬تواند باعث تغییر نگرش منفی پرستاران شده و انجام این امر را آسان¬تر کند.(15)
12- در مطالعه ای توسط Milanko Djuricو همکاران در سال 2006 در کشور سیبری بر روی 34 بیمار مبتلا به ALL تاثیر انجام مراقبت های دندانی قبل و حین شیمی درمانی شامل درمانهای دندانپزشکی و برداشت پلاک و جرم بررسی شده ونتیجه حاکی از این بود که میزان تظاهرات دهانی شدید و دردناک در بیمارانی که این مراقبتها را در یافت کرده بودند بسیار کمتر از گروه شاهد بود.(33)
13-Caren M.Barnes در مطالعه ای در سال 2005 میزان تاثیر آبفشانها را در مقایسه با نخ دندان،بر روی شاخص های خونریزی،ژینژیویت و پلاک فوق لثه ای بررسی کردند. این مطالعه به مدت 28 روز بر روی 3 گروه 35 نفره(در مجموع 105 نفر) صورت پذیرفت.در گروه اول مسواک و نخ دندان،در گروه دوم مسواک به همراه آبفشان و در گروه سوم مسواک برقی همراه آبفشان مورد استفاده قرار گرفت.
در نهایت:
1-در شاخص خونریزی،گروه 2و3 (حاوی آبفشان) به طور چشمگیری کاهش شاخص خونریزی را نسبت به گروه 1 در روزهای 14 و28 نشان دادند.
2- در شاخص ژینژیویت،در روز14 ،گروه 2و3 کاهش چشمگیری در سطوح فاسیال نشان دادندولی تفاوت فاحشی در سطوح لینگوال در این روز بین سه گروه دیده نشد ولی در روز 28،گروه 2و3 کاهش آشکارتری را نسبت به گروه 1 در هر دو سطح فاسیال و لینگوال نشان دادند.
3-در شاخص پلاک فوق لثه ای،تفاوت فاحشی بین سه گروه در سطوح لینگوال دیده نشد اگر چه گروه 2و3 کاهش پلاک بیشتری را نشان دادند. در روزهای 14 و28 ،گروه 3 کاهش چشمگیری را در شاخص پلاک در سطوح فاسیال نسبت به دو گروه دیگر نشان داد.بین گروه 1و2 در روز 14، گروه 2 کاهش پلاک بیشتری را نشان داد ولی در روز 28 تفاوت آشکاری مشاهده نشد.(34)
14-در مطالعه ی که در سال 2005توسط Dr.Gary Greenstein و همکاران صورت گرفت،نقش آبفشان فوق لثه ای و زیر لثه ای در درمان بیماریهای پریودنتال مورد بررسی قرار گرفت.در این مطالعه بیان شده که در بررسی های کوتاه مدت(10 روز تا 8 هفته)اثرات استفاده از آبفشان حاوی کلرهگزیدین در کاهش التهابات لثه ای،شاخص پلاک و خونریزی،بیشتر از آبفشان حاوی آب بوده است و مطالعات،کاهش 5/6 تا 62% در شاخص های ژینژیویت را نشان می دهند.همچنین در این مطالعه بیان گردیده که استفاده از محلولی از کلر هگزیدین 02/0% و 06/0% و استانوس فلوراید 02/0% می تواند در کاهش شاخص های پلاک و ژینژیویت موثر باشد.(19)
15-در مطالعه ای توسط Edja maria melo de brito وهمکاران در سال 2003 در كشور برزیل روی 14 بیمار مبتلا به لوسمی لنفوسیتیک حاد (ALL) ، اثر دهانشویه کلرهگزیدین %12/0 روی تظاهرات دهانی ناشی از شیمی درمانی بررسی شد بدین ترتیب که 14 بیمار به دو گروه 7 نفره تقسیم شده ، به گروه مورد ، علاوه بر بهداشت معمول دهان به طور روزانه دهانشویه کلرهگزیدین %12/0 تجویز شد . نتیجه بدست آمده کاهش قابل توجهی را در وقوع موکوزیت و زخم در گروه مورد نشان داد.(35)
16- درمقاله ای توسط J.B.Epstein و همکاران در سال 2001 در كشور امریكا لزوم درمان های پریودنتال قبل و حین شیمی تراپی در مبتلایان به سرطانهای اوروفارنژیال و افرادی که در طی درمان در معرض نوتروپنی قرار خواهند گرفت را بررسی کرده و عنوان کردند که هیچ تفاوتی در وقوع باکتریمی در بیماران مبتلا به ALL در صورت استفاده از Probbing و یا عدم استفاده وجود ندارد . (14)
17-مطالعه ای توسط Cem DODAN و همکاران در سال 2001 در کشور ترکیه بر روی سلامت دهان و دندان 85 بیمار مبتلا به ALL در فازremission انجام شده و نتایج حاکی از آنست که این بیماران دارای