ذ می گردید.
سپس اطلاعات مربوط به نام و نام خانوادگی نشانی شماره تلفن و متعیرهای نظیر سن، جنس، قد، وزن، شغل، سطح فعالیت فیزیکی، سابقه و تعداد دفعات زمین خوردن، و داروهایی که بطور مرتب مصرف می شود نیز از طریق پرسشنامه و مصاحبه حضوری گرد آوری شد.
همچنین جهت شناسایی افراد مورد آزمون و اطمینان از عدم ابتلا ایشان به اختلالات شناختی یا دمانس سالمندی پرسشنامه MMSE تکمیل گردید و در صورتی که افراد قادر به کسب نمره 24 یا بالاتر بودند وارد مراحل بعدی مطالعه می شدند.
سایر معیارهای حذف نیز بار دیگر پیش از شروع آزمون، از طریق مصاحبه، معاینه و پرونده پزشکی به طور دقیق تری بررسی می گردیدند.
پس از طی مراحل فوق جمع آوری داده ها آغاز می شد.
محیط انجام آزمایش دارای نور و تهویه کافی و درجه حرارت مناسب برای انجام آزمون ها بود. همچنین حین انجام آزمون ها سکوت برقرار بوده و شرایط یکسان طی آزمون ها برای همه افراد رعایت می شد.
ارزیابی های بالینی و زمینه ای:
در مرحله بعد به ارزیابی های زمینه ای برای بررسی تعادل عملکردی (مقیاس سنجش تعادل Berg)، تحرک (آزمون Timed Up and Go)، ترس از زمین خوردن (پرسشنامه FES-I) و افسردگی (GDS-15) پرداختیم.
ارزیابی عملکرد شناختی:
در ابتدا از افراد مورد آزمون خواسته می شد که در حالی که روی صندلی نشسته است، تکالیف شناختی زیر را به انجام برساند:
شمارش معکوس از یک عدد سه رقمی تصادفی
تفریق های سه تایی از یک عدد سه رقمی تصادفی
برای هر کدام از این آزمونها، دفعات وقفه ها، کلمات یا محاسبات غلط و صحیح ثبت می شد. در ضمن کلیه آزمونهای گفتاری با یک ضبط صوت، ضبط می شدند.
ارزیابی راه رفتن و تکالیف همراه
پس از تنظیم دستگاه تردمیل و کالیبراسیون دوربینها، مارکرها را بر روی بدن فرد مشارکت کننده متصل می شدهد. محل اتصال مارکرها در هر سمت بدن عبارت بودند از:
پا: پاشنه، قاعده متاتارس پنجم/ ساق: سرفیبولا، قوزک خارجی/ ران: تروکانتر بزرگ، اپی کندیل خارجی/ لگن: خار های خاصره خلفی فوقانی

تصوير ‏3 2 محل قرارگیری مارکرها
پس از آن، فرد آزمون شونده جليقه ی مخصوص مهار کننده ای را که بندهاي آن به سقف آزمایشگاه قلاب مي شدند، می پوشید تا از خطر از دست دادن تعادل و افتادن در موقع راه رفتن جلوگیری شود.
تعیین سرعت راه رفتن بر روی تردمیل
به منظور تعیین سرعت راه رفتن دلخواه هر فرد، پس از قرار گرفتن فرد بر روی تردمیل و اتصال مهار کننده، سرعت راه رفتن را از یک سرعت ابتدائی کم شروع کرده و به اندازه ی 1/0 کیلومتر در ساعت افزایش می دادیم. این افزایش ها آنقدر ادامه می یافت تا فرد اعلام می کرد که به سرعتی رسیده است که در آن راه رفتن راحتی را انجام می دهد(نه سبک و نه سنگین). پس از این، مجددا سرعت را به اندازه 5/0 کیلومتر در ساعت افزایش و کاهش می دادیم تا سرعت دلخواه فرد ، مجددا تایید شود(74). سپس سرعت تند (110 تا 120% سرعت دلخواه) و سرعت کند (70 تا 80% سرعت دلخواه) برای هر فرد تعیین می گردید(94).
انجام آزمونها به این صورت انجام خواهد شد:
راه رفتن با سرعت کند، دلخواه و تند.
راه رفتن با هر یک از سرعت های کند، دلخواه و تند هم زمان با انجام تکلیف شمارش معکوس
راه رفتن با هر یک از سرعت های کند، دلخواه و تند هم زمان با انجام تکلیف تفریق های سه تایی
کلیه ی آزمون ها به ترتیب تصادفی انجام شده و آزمون های گفتاری به وسیله ی سیستم صوتی ضبط می گردید. مدت انجام هر آزمون 90 ثانیه بود و زمان لازم برای استراحت بین آزمون ها به افراد داده می شد. بدین ترتیب هر جلسه ی جمع آوری اطلاعات (با احتساب شرح آزمون ها برای افراد، اتصال مارکر ها، اخذ آزمون ها و زمان های استراحت) حدوداً یک و نیم تا دو ساعت طول می کشید.

تصویر 3-3 فرد مورد آزمون حین انجام تکلیف راه رفتن

تصویر 3-4 داده های خام سیستم تحلیل حرکت Qualisys
3-7 روش تحلیل داده های راه رفتن:
پارامترهای مورد مطالعه در تحلیل CRP به شرح زیر می باشند:
نقشه ی فاز: در واقع می توان رفتار یک سامانه ی پویا را به عنوان معادله ی دیفرانسیلی دانست که در آن، وضعیت های در حال تغییر سامانه، تابعی از یک بردار حالت هستند. هر چند معادله ی دیفرانسیل این سیستم معمولاً نا شناخته است، اما رسم وضعیت لحظه ای سامانه در مقابل نرخ تغییراتش می تواند به ما در شناخت رفتار آن سامانه ی پویا کمک کند. این ترسیم، «نقشه ی فاز» یا «صفحه ی فاز» نامیده می شود که عبارت است از رسم وضعیت زاویه ای سگمان (محور افقی)ر در مقابل سرعت زاویه ای سگمان (محور عمودی) حین راه رفتن (شکل 1). نقشه ی فاز که نشان دهنده ی «الگوی هم آهنگی بین مفصلی» است تصویری کمّی از سازمان دهی سامانه ی عصبی-عضلانی حین راه رفتن ارائه می دهد. تغییراتی که در شکل نقشه ی فاز ایجاد می شود بینشی بنیادین به درون ساز و کارهای کنترل کننده ی راه رفتن به ما خواهد داد.

تصوير ‏3 5 نقشه ی فاز
نقاطی از تراژکتوری که از محور افقی می گذرند (zero cross ها)، با گذارها یی که در الگوی حرکتی سگمان حین سیکل راه رفتن رخ می دهند مرتبط هستند. همچنین cup های مسیر تراژکتوری نشان دهنده ی انقطاع ناگهانی الگوی حرکت می باشند.
هر چه تعداد zero cross ها و cup ها در مسیر تراژکتوری یک سیکل راه رفتن بیشتر باشد می توان گفت که تغییرات بیشتری در دینامیک سگمان رخ داده است.
زاویه ی فاز: زاویه ی فاز در مسیر نقشه ی فاز، با کمّی کردن رفتار سگمان ها، محل قرارگیری تراژکتوری در نقشه ی فاز را در گذر زمان را مشخص می نماید. برای محاسبه ی این زاویه که لازمه ی محاسبات بعدی برای محاسبه ی فاز نسبی می باشد، تراژکتوری های نقشه ی فاز از مختصات کارتزین (x,y) به مختصات قطبی (91) (با شعاع r و زاویه ی فاز θ) تبدیل می شوند. زاویه ای که بین شعاع و محور افقی تشکیل می شود (شکل2)، زاویه ی فاز تراژکتوری خواهد بود:
θ = [ ]
y = سرعت زاویه ای، x = وضعیت زاویه ای، i = نقطه ی تراژکتوری

تصوير ‏3 6 زاويه فاز
زاویه های مثبت و منفی، به ترتیب، در ربع های اول و چهارم تراژکتوری محاسبه می گردند.

فاز نسبی: فاز نسبی مقیاسی برای تعامل و هم آهنگی دو سگمان حین سیکل راه رفتن می باشد. برای محاسبه ی فاز نسبی برای داده های هر نقطه ی i اُم سیکل راه رفتنی که بر اساس زمان نرمالیزه شده باشد، زاویه ی فاز سگمان پروگزیمال را از زاویه ی فاز سگمان دیستال کم می کنیم.
θ_(نسبی فاز) = ɸ_(دیستال سگمان) – ɸ_(پروگزیمال سگمان)
= زاویه ی فاز نسبی بین سگمان های دیستال و پروگزیمالθ_(نسبی فاز) = زاویه ی فاز سگمان دیستالɸ_(دیستال سگمان)
= زاویه ی فاز سگمان پروگزیمالɸ_(پروگزیمال سگمان)
ویژگی منحصر به فرد مقیاس فاز نسبی این است که چهار متغیر ( جابجایی زاویه ای سگمان های پروگزیمال و دیستال، و سرعت های زاویه ای آن ها) را در قالب یک مقدار، فشرده می نماید.
مقادیر فاز نسبی که صفر هستند، نشان می دهند که دو سگمان نوسان کننده «هم فاز» هستند، حال آن که مقادیری که به 180 درجه نزدیک می شوند، «غیر هم فاز» محسوب می شوند.
مقادیر فاز نسبی مثبت بیانگر جلوتر بودن سگمان دیستال نسبت به پروگزیمال در فضای فاز هستند در حالی که مقادیر فاز نسبی منفی نشان می دهند که در فضای فاز، سگمان پروگزیمال جلوتر قرار دارد.
شیب منحنی فاز نشان می دهد که کدام سگمان حین سیکل راه رفتن، سریع تر حرکت می کند، به این ترتیب که شیب مثبت حاکی از حرکت سریع تر سگمان دیستال و شیب منفی بیانگر حرکت سریع تر سگمان پروگزیمال در فضای فاز می باشد.
کمینه ها و بیشینه های منحنی فاز نسبی نشان دهنده ی واژگونی های دینامیک هم آهنگی را نشان می دهند و از این طریق نگرشی به تغییرات در هم آهنگی بین دو سگمان به ما می دهند. تغییرات در زمان بندی این واژگونی ها و دفعات تکرار واژگونی ها به درک بیشتر الگوهای هم آهنگی راه رفتن طبیعی و غیر طبیعی کمک می کنند.
میانگین مطلق فاز نسبی: برای کمّیت بخشیدن به اینکه آیا الگوی حرکت سگمان ها حین سیکل راه رفتن، هم فاز یا غیر هم فاز است و همچنین به منظور آزمون آماری اختلاف ها بین منحنی های فاز نسبی، می توان از میانگین مطلق فاز نسبی (MARP) استفاده کرد.
MARP از طریق میانگین گرفتن از مقادیر مطلق نقاط روی